Labirynt dezorientacji
Wiedeń
20.06-1.11.2026

Praktyka Tolii Astakhishvili wyczulona jest na historie zapisane w obiektach. Artystka często nawiązuje do kontekstu miejsca, powraca do dawnych funkcji przestrzeni, w których pracuje oraz wsłuchuje się w ślady pozostawione po ich poprzednich użytkownikach. Wystawa Figure of the Child w wiedeńskim mumok traktuje samo muzeum jako wrażliwy i ciągle zmieniający się organizm. Na pierwszy plan wysuwa się tutaj na co dzień niedostrzegalna architektura i infrastruktura muzeum – przewody elektryczne, szyby wentylacyjne, pomieszczenia gospodarcze i podziemne magazyny. Artystka kreuje immersyjną instalację, w której zwiedzający konfrontują się licznymi dezorientującymi zabiegami i ciągle przemieszczającym się punktem patrzenia. Wyłaniający się zza winkla stos obiektów zachęca nas do zajrzenia za róg, lustra przekierowują nasze spojrzenie w nowym kierunku, czerwona poświata wabi do bocznego pomieszczenia bez wyjścia, a wzrok musi najpierw przywyknąć do przytłumionego światła. Poruszanie się po wystawie nie prowadzi do określonego celu, lecz wymaga obrania okrężnej drogi, pełnej zwrotów akcji i zakrętów. Choć nadal znajdujemy się wewnątrz muzeum, to jednocześnie wkraczamy w nowe, niezbadane terytorium. Naszym przewodnikiem staje się tutaj tytułowa figura dziecka. Astakhishvili w swojej twórczości inspiruje się bowiem dziecięcą wrażliwością i sposobem postrzegania świata – koniecznością przystosowywania się do nowego otoczenia i uczenia się zasad i reguł, nad którymi nie mamy żadnej kontroli. Na wystawie doświadczenie to wybrzmiewa poprzez zmieniające się skale wielkości, niestabilne konstrukcje i wszechobecne poczucie niepewności.

Jednocześnie Figure of the Child nie jest tradycyjną wystawą monograficzną. W zaprojektowaną strukturę Astakhishvili wplata wybrane obiekty z kolekcji mumok oraz prace stworzone przez bliskich współpracowników oraz członków rodziny artystki. Dokonana przez nią selekcja – obejmująca m.in. prace Nan Goldin, Vito Acconciego, Stefana Wewerki, Charlotte Moorman czy Charlotte Posenenske – rozwija kluczowe wątki wystawy. Pojawiają się tu wyrwane z kontekstu obiekty codziennego użytku, przedmioty i powierzchnie będące nośnikami śladów przeszłości, plany i modele wyobrażonych budynków oraz miniaturowe pudełka stające się wyobrażeniowymi przestrzeniami mieszkalnymi. Tym samym powstaje wielowątkowy palimpsest, w którym refleksja nad historią instytucji muzeum splata się z prywatną biografią artystki.

Tolia Astakhishvili, Figure of the Child
mumok, Museumsplatz 1, Wiedeń, Austria

Tolia Astakhishvili, Singing out of doors, 2026, dzięki uprzejmości artystki oraz galerii LC Queisser i Emalin, fot. Tolia Astakhishvili Studio

Tolia Astakhishvili, I would like to return and say I am back and it’s nice on the other side, 2026

Tolia Astakhishvili, A sound in the tunnel between the ears / dark days / when the others are within us, 2024–2026, fot. Tolia Astakhishvili Studio